ما زين جهان از پي ديدار ميرويم ، از بهر ديدن حيدر کرار ميرويم ، درب بهشت گر نگشايند به روي ما ، گوييم يا علي و ز ديوار ميرويم
عيد غدير خم ، عيد ولايت و امامت مبارک
«درد دلی با ساعت»
من و آوار
من و تاریکی و تکرار
من و یک خلسه ی بی منشأ مسموم
نمی دانم چرا امروز چشمانم،کمی کم سوتر از پیش است
تمام واژه ها را تار می بینم
میان پند و بند و هستی و پستی
تفاوت های چندانی نمی یابم
یکی می گفت : از آثار بی خوابی است
نمی دانم ...
نمی دانم ...
نمی دانم چرا این روزها ساعات طولانی
میان تکه کاغذ پاره های سال های پوچ تو در تو
پی لبخند می گردم
دلم تنهاست، می فهمی؟؟ نمی فهمی
فقط شب تا سحر دور خودت سر در گم و مبهوت می چرخی
نمی فهمی ولی پیداست، بیداری
همین کافی است
در این دنیا که آدم های بیمارش
فقط با مزد خواب آلودگی زنده اند
و پشت صورتک هاشان، غبار ترس پنهان است
همین بیداری ات کافیست
****
دوباره شب شد و این آدمک های دمادم خواب ، خوابیدند
دوباره یک شب و درد دلی دیگر
و این شب ناله هایم را فقط تو؛ ساعت بیدار....
آی ....
،،،،،،،،،
صدای تیک و تاکش بوی پایان می دهد انگار
و این هم آخرین تکرار
و این هم تیک بی جفتی که تاکش مُرد
دگر خوابید...
****
و حالا گوشه دیوار
من و تنهایی و یک تیک بی تکرار
من و شب ناله هایی بر سرم آوار
من و .....
سکوت
اسفند ۸۹
نیما یوشیج
نیما در سال 1276 هجری شمسی در دهکده ای به نام یوش ، واقع در مازنداران چشم به جهان گشود.. خواندن و نوشتن را نزد آخوند ده فرا گرفت
پس از آن به تهران رفت و در مدرسه عالی سن لویی مشغول تحصیل شد .... در مدرسه از بچه ها کناره گیری می کرد و به گفته خود نیما با یکی از دوستانش مدام از مدرسه فرار می کرد و پس از مدتی با تشویق یکی از معلمهایش به نام نظام وفا به شعر گفتن مشغول گشت و در همان زمان با زبان فرانسه آشنایی یافت و به شعر گفتن به سبک خراسانی مشغول گشت.
در سال 1300 منظومه قصه رنگ پریده را سرود که در روزنامه میرزاده عشقی به چاپ رساند ... در همان زمان بود که مخالفت بسیاری از شاعران پیرو سبک قدیم را برانگیخت.... شاعرانی چون: مهدی حمیدی ، ملک الشعرای بهار و..... به مخالفت و دشمنی با وی پرداختند و به مسخره و آزار وی دست زدند .
نیما سبک خاص خود را داشت وبه سبک شاعران قدیم شعر نمی سرود و در شعر او مصراعها کوتاه و بلند می شدند .
نیما پس از مدتی به تدریس در مدرسه های مختلف از جمله مدرسه عالی صنعتی تهران و همکاری با روزنامه های چون: مجله موسیقی ، مجله کویر و...... پرداخت.
از معروف ترین شعرهای نیما می توان به شعرهای افسانه ، آی آدمها، ناقوس ، مرغ آمین اشاره کرد.
نیما در 13 دی 1328 چشم از جهان فروبست...
فریاد می زنم ،
من چهره ام گرفته !
من قایقم نشسته به خشکی !
مقصود من ز حرفم معلوم بر شماست ،
یک دست بی صداست ،
من ، دست من کمک ز دست شما می کند طلب،
فریاد من شکسته اگر در گلو ، وگر
فریاد من رسا ،
من از برای راه خلاص خود و شما،
فریاد می زنم
، فریاد می زنم!!
(با تلخیص)
سلام بر امام جواد(ع) که 25 سال، خورشید فضیلت را رویاند و شکوفاند و خود، فروزان تر از خورشید تابید و درخشید
شهادت مظلومانه جوانترين شمع هدايت و نهمين بحر کرامت، تسليت و تعزيت
